Συχνά

Συχνά ο εγκέφαλος ξεφλουδίζεται σα φρούτο με πολλαπλές στρώσεις δέρμα

μαθαίνει να χαραμίζεται σ’ αέναες χρονογραμμές, συχνά δίχως συγκεκριμένο θέμα.

Σα σπίθες μιας στιγμής η μία την άλλη θα προσπεράσουν

οι σκέψεις μέσα σε αυτόν, δίχως να ξαποστάσουν.

Δε θέλω να πω πώς είμαστε εκείνοι οι ΄χορευτές του νου΄ ντε φάκτο καταδικασμένοι,

μα γερό στομάχι το θες, η πράξη τη νόηση να αντιβαίνει.

Αδύνατο μοιάζει, εξωπραγματικό και αλλόκοτο.

 

Συχνά ο εγκέφαλος σα γάτα νιαουρίζει, να ταιστεί επιθυμεί και το κουτί ν’αφήσει,

θα κάνει εμφάνιση παντού, απ’όλα κατιτίς να πάρει

από σκεπή σε σκεπή θα πηδά, τα ίχνη του εκεί απάνω θα τα καδράρει.

Εγκέφαλε, εγκέφαλε γιατί ποτέ σου δε χορταίνεις

και τα τοιχώματα σου πιότερο θέλεις να τα πλαταίνεις.

 

Το μόνο γιατρικό σου είναι η πατρίδα, τα μέρη που σε γέννησαν,

τα μέρη που τον εξωτερικό σου φλοιό τον είδαν.

Εκεί όταν αρχίζεις και ξεχνάς, εκεί να πας να τρέξεις

και το γνωστό βουνό όπού σκαρφάλωνες – τότε σε σχήμα καρυδιού,

με αυτό να ανταμώσεις,

ζύγωσε πιότερο κοντά τη ζεστασιά να νιώσεις.

Ανέμισμα γλυκό κ’ ανάλαφρο που μυρωδιές σου φέρνει

εισέρχεται στο μέσα σου, καρπούς νέους και σπέρνει.

Η κάθαρση στο ύψωμα σα ντάμα θα προσμένει

κ’ αφού η ψυχή εκεί απάνω κεραστεί με της φύσης τα πιο ωραία χάδια,

ο νους για λίγο θα ξεγελαστεί και θ’αφεθεί, βγάζοντας φωνή

“άι στα κομμάτια και άι στα ρημάδια”.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s